De dag na het schrijven van het vorige stukje hebben we een drukke dag in en rond Luang Prabang gehad. Zo hebben we een bezoek gebracht aan de Pak Ou grotten. In deze 2 grotten bevinden zich duizenden kleine boedha beeldjes, achtergelaten door locale Laotianen met als reden dat ze geloven dat dit geluk voor het komende jaar gaat brengen. Hierna hebben we een bezoek gebracht aan een wiskey-dorpje en hebben we in een ander dorpje kunnen zien hoe sjawls en doeken worden geweven om vervolgens op de night-markt te worden verkocht. 's Avonds hebben we na de tip van ome Dick ook gelijk een aantal handgeweven sjawls gekocht, om vervolgens de dag af te sluiten met een westerse pizza. De volgende dag werd duidelijk dat het bezoek aan de Pak Ou grotten ons geen geluk heeft gebracht, beide werden we namelijk wakker met een voedselvergiftiging!!! Gelukkig zaten we in een relaxed guesthouse waar we nog 3 dagen hebben uitgeziekt. Nadat onze buikjes weer tot rust waren gekomen zijn we met een mini-busje verder naar het noorden van Laos gegaan. Deze rit ging naar onze mening en die van de rest van de mensen in de bus iets te snel. De geplande 4 uur werd door onze chaffeur A.K.A. de Laotiaanse M. Schumacher teruggebracht tot 2,5 uur. Eerder dan gepland door onze snelle rit over wat ze hier een weg noemen en het net aan ontwijken van schoolkinderen kwamen we aan in Nong Khiaw. Van hieruit zijn we direct in een bootje gestapt. Na een uur tegen de stroom in (incl. stroomversnellingen, DWD is er niks bij;)!!) door een mooie vallei te hebben gevaren kwamen we bij onze eindbestemming voor deze dag; Muang Ngoi Neua, een heel klein primitief dorpje langs de rivier de Nam Ou. Dit dorpje is alleen bereikbaar via deze rivier en wordt omsloten door grote bergen en jungle. Elektriciteit kent het dorp alleen tussen 6 en 10 uur 's avonds. Hierna verdwijnt het dorp in de nacht om met zonsopkomst weer te ontwaken.

Ons visum liep af binnen een paar dagen dus na 2 nachten gingen we verder naar onze laatste bestemming in Laos. Na weer een prachtige bootrit, dit keer van 5 uur, kwamen we aan in Muang Khua. Na een guesthouse gevonden te hebben zijn we direct opzoek gegaan naar een ATM om voor het laatst Laotiaans geld te pinnen. Tot onze grote schrik was dit niet mogelijk in dit dorp en moesten we noodgedwongen heel erg zuinig zijn met ons laatst overgebleven geld. Gelukkig hadden we een paar zakjes noodles van ons buikgriepdieet over en hebben we deze die avond maar opgegeten, eigenlijk niks mis mee en we hebben er een hoop geld mee bespaard. De volgende dag zouden we gelukkig in Vietnam kunnen pinnen.

Laatste dag Laos, om nooit te vergeten!
Op een belangrijke verbinding, namelijk de rit naar Vietnam, vertrekt vanaf Muang Khua in Laos per dag maar 1 busje om 5 uur 's ochtends. Het busje vertrekt aan de overkant van de rivier, dus je moet extra vroeg zijn en hopen dat er een bootje ligt om je naar de overkant te varen. Maar goed, in dat ene busje passen normaal gesproken 20 mensen. Je zou zeggen dat dit genoeg is voor zo'n klein dorpje in de middle of knowhere, maar dat is niet het geval als er nog 20 zakken knoflook destoelen bezet houden en er die dag zoveel mensen meewillen omdat de dag ervoor het busje gewoon niet is vertrokken. Wij waren extra vroeg opgestaan, 3.30 uur, om er zeker van te zijn dat we meekonden. Ook hebben we het gered met ons laatste geld want het busticket pastte nog in ons budget door het eten van de noodles. Als 1 van de eerste zaten we in de bus op 1 van de 7 stoelen die niet bezet waren door de knoflook. We hebben in ieder geval een stoel dachten we, maar dat bleek te vroeg gejuicht. De ene na de andere local stapte in en de bus zat vol. Maar helaas was het nog geen 5.00 uur, dus de bus vertrok nog niet en intussen hadden zich nog 20 andere backpackers naast het busje verzameld. Ze moesten en zouden meegaan want van veel liep hun visum af. Logisch dus, wij hadden hetzelfde probleem. Maar goed, iemand kwam op het idee om wat extra ruimte te maken door wat zakken knoflook op het dak te binden, dat overigens al overvol lag. Het stapelen van mensen in de bus was begonnen!! Uitendelijk moesten er wat locals plaatsmaken voor backpackers, maar andere locals stapte 5 km verder gewoon in en gingen doodleuk op een hoofdleuning zitten halfhangend naar buiten door het raam. Tja, je moet wat als je die dag echt naar vietnam wilt. Intussen waren onze eerst nog riante zitplaatsen ingewisseld voor een zitplaats zonder rugleuning en waarbij je je benen zo ongeveer in je nek moest leggen. Maar goed, alle 40 mensen konden die dag naar Vietnam.

Van een weg kan je nou ook niet spreken, stenen, zand, afgewisseld met modder en stukken rivier moesten de weg voorstellen. Omdat we zo zwaar beladen waren had het busje het er maar moeilijk mee. Af en toe moest iedereen de bus uit om de bus door de modder te duwen, of we moesten een stuk lopen omdat de bus door de rivier moest rijden en het water gewoon naar binnen liep. Maar dat uitstappen was obsoluut niet erg, eindelijk kon je je benen strekken. Soms is de weg ook gewoon gesloten omdat een bulldozer de weg nog even moet maken. Dan wachten we toch gewoon even een uurtje! Dat is hier de normaalste zaak van de wereld. Dim had het maar zwaar, een Vietnamese jongen zat bij hem op de hoofdleuning en viel voortdurend in slaap, hangend op z'n schouders. Op een gegeven moment werd hij zelfs helemaal omhelsd, maar daar kan die jongen ook niks aan doen, hij had de ergste plek van de bus. Doordat je ongeveer op elkaar zat en we de meest bizarre dingen meemaakten, was het wel gezellig in de bus.
Na ongeveer 7 uur waren we bij de grens van Vietnam. Mensen moeten zich erover hebben verbaasd hoeveel mensen er uit 1 busje kunnen stappen. Een visum voor Vietnam kan je niet aan de grens krijgen wist iedereen, behalve 2 Fransen die we dus ook bij de grens moesten achterlaten. Wel iets meer ruimte in de bus was de eerste gedachte bij velen.
Vietnam is iets beter ontwikkeld dan Laos en dat verschil werd gelijk zichtbaar, sinds een lange tijd zagen we asfalt wegen, wat een opluchting!
Uiteindelijk na 9,5 uur kwamen we op de plaats van bestemming, Dien Bien Phu.

1 ding weten we zeker, de ergste busrit van onze hele reis hebben we gehad!!!!!!

Intussen zitten we in Sapa, helemaal in het noorden van Vietnam, maar daarover later meer.